Op het ene moment zit je met honderden enthousiast klappende kinderen De Brief Voor De Koning te kijken nadat je gezorgd hebt dat die kinderen xc3xbcberhaupt de zaal ingingen, het andere moment leg je een echte polderglamoureuze rode loper van een halve meter. Oftewel: Het Nederlands Film Festival is weer begonnen. Tijd voor gehang,gelach,nuttige gespreken en vooral: 7 dagen lang films kijken.

Vanmiddag had ik pas het gevoel dat het echt begonnen was. In bioscoop Rembrandt zat ik bij Poortwachters en Hemelbestormers,een programma waarin een ervaren filmmaker een nieuw talent coacht. In het geval van vanmiddag Sacha Polak (zeer getalenteerd) en Paula van der Oest (mijn heldin). Eerst twee prachtige films, El Mourrabi en Moonlight (vooral die laatste was ontzettend mijn ding. Abstract,metaforisch en poxc3xabtisch. Pijnlijk en zoet tegelijk. En Halina heel kort en heel jong en met het raarste hoofd ever.),daarna een lang gesprek met de maaksters. Paula van der Oest legde rustig uit waarom het zo moeilijk is om in Nederland films te maken. Als je haar zo hoorde,is het een wonder dat er deze week zo veel films draaien. Mevrouw Van Der Oest moet nog altijd haar cv en dvd’tjes meesturen als een plan indiend bij het Filmfonds. Belachelijk toch? Die vrouw is genomineerd geweest voor een Oscar! Verder gaf ze te kennen dat ze,mede door subsidierompslompen,Heleen van Royens De Gelukkige Huisvrouw niet meer gaat verfilmen. ‘De huisvrouw is dood,’aldus Van Der Oest.

Dit soort gesprekken vind ik interessant,maar dat is natuurlijk niet het enige wat ik deze week ga doen. Ik ga veel moois zien. En ik heb er zin in!