Omdat ik nog een blog heb.

En ehm…Nou ja, hier om (Even aanklikken,anders zie je dus niets ):

‘Hij mag maar een halve meter. Die rode loper.’
‘Polderglamour!’

‘Ik heb veel geleerd van mijn ex-man. Wat niet betekent dat je eerst 3 mannen moet verslijten voor je eens wat weet.’

‘Mijke de Jong,onder meer bekend van Tussentijd.’
‘TUSSENSTAND!TUSSENSTAND!’

‘Wat een rotwerk,zo’n ding leggen! O wee als Monic Hendrickx vanavond vieze schoenen heeft!’

‘Monic Hendrickx gaat zingen.’
‘Kan ze zingen?’
‘Ik weet het niet,maar ze gaat zingen!’

‘Dat dweilorkest. Mogen we ze vermoorden?’
‘Als je je NFF-shirt maar uittrekt,anders wordt je herkent.’

‘Ze lopen over onze rode loper! En ze zien er doodnormaal uit!’

‘Ik heb net Wim T. Schippers opgehaald. Alsof ik xc3xa8cht Ernie in de auto had!’

‘Ik speelde een NSB’er. Maar ik wilde er eigen draai aan geven,dus heb ik hem maar vrolijk gemaakt.’

‘Wat heb je geleerd van de regisseur?’
‘Hanro,jaa,ehm…Nou ja. Ik ga straks twintig bier op die man drinken!’

‘Hij lijkt op John de Mol.’
‘Mijn Gxc3xb3d,hij lijkt op John de Mol!’
‘Shit!Hij lijkt op John de Mol!’

‘Ik zit nog steeds met Nanouk Leopold in mijn maag.’
‘Volle maag dan.’

‘Directrice zoent met foute dj. Op twee uur.’

‘Jan Decleir,u moet concureren met God.’
‘Ik bxc3xa8n God,Matthijs. Ik bxc3xa8n God.’

‘Wie moet de volgende gast van het jaar worden,Monic?’
‘Ah ehm…Jan Decleir?Oh,die is al geweest. Of misschien wij samen Jan? Mag dat?’

‘Zie je haar? Dat is Doreen. She’s the big boss.’

‘Carice plus Pierre is boem!’

‘Zullen we opvallend langs Jan Decleir gaan lopen?’

‘Monic is de shit.’
‘Jaaa,Monic is de shit.’

‘Houdt het dan nooit op!!’

Ja,het houdt op. Waarom eigenlijk?

‘Zo! Ik ga Katja Schuurman en Tara Elders in een bakfiets gooien!’

Dat riep een collega vanmiddag heel hard,maar het bleek alleen om de bagage van de dames te gaan. Jammer,het had me zo leuk geleken.

Ik sta met NFF-collega M. te dansen in De Winkel van Sinkel. Daar komt een beveiligingsman aangelopen.

M.: ‘Dat lijkt me dus een kut beroep!’
Ik: ‘Ja,iedereen staat de feesten en jij mag niet mee doen. En bij voetbalwedstrijden,moet je met je rug ernaar toe staan.’
M.: ‘En je wordt verrot gescholden als je niet weet wie Paul Verhoeven is!’ (*)

(*): Dit gebeurde dus echt. Paul Verhoeven werd de bioscoop niet ingelaten door de beveiliging. Laten we het maar Polderglamour noemen.

Op het ene moment zit je met honderden enthousiast klappende kinderen De Brief Voor De Koning te kijken nadat je gezorgd hebt dat die kinderen xc3xbcberhaupt de zaal ingingen, het andere moment leg je een echte polderglamoureuze rode loper van een halve meter. Oftewel: Het Nederlands Film Festival is weer begonnen. Tijd voor gehang,gelach,nuttige gespreken en vooral: 7 dagen lang films kijken.

Vanmiddag had ik pas het gevoel dat het echt begonnen was. In bioscoop Rembrandt zat ik bij Poortwachters en Hemelbestormers,een programma waarin een ervaren filmmaker een nieuw talent coacht. In het geval van vanmiddag Sacha Polak (zeer getalenteerd) en Paula van der Oest (mijn heldin). Eerst twee prachtige films, El Mourrabi en Moonlight (vooral die laatste was ontzettend mijn ding. Abstract,metaforisch en poxc3xabtisch. Pijnlijk en zoet tegelijk. En Halina heel kort en heel jong en met het raarste hoofd ever.),daarna een lang gesprek met de maaksters. Paula van der Oest legde rustig uit waarom het zo moeilijk is om in Nederland films te maken. Als je haar zo hoorde,is het een wonder dat er deze week zo veel films draaien. Mevrouw Van Der Oest moet nog altijd haar cv en dvd’tjes meesturen als een plan indiend bij het Filmfonds. Belachelijk toch? Die vrouw is genomineerd geweest voor een Oscar! Verder gaf ze te kennen dat ze,mede door subsidierompslompen,Heleen van Royens De Gelukkige Huisvrouw niet meer gaat verfilmen. ‘De huisvrouw is dood,’aldus Van Der Oest.

Dit soort gesprekken vind ik interessant,maar dat is natuurlijk niet het enige wat ik deze week ga doen. Ik ga veel moois zien. En ik heb er zin in!

Twintig uur na Ellen zagen Sammy en ik Moke,onze nieuwe helden. Prachtige muziek. The Smiths meets Joy Division meets Radiohead. Affijn,Helden. Het prachtigste moment was toen we een bekend deuntje hoorde. De heren speelden Enjoy the Silence van Depeche Mode. De meest treffende tekst ooit.

Sammy en ik discuzeurden nog over de afkomst van de zanger. Sammy kreeg uiteindelijk gelijk: Hij is een Ier. ‘Dat krijg je nog duizend keer te horen,’peste Sammy,’aangezien wij nog duizend keer naar Moke gaan.’ Je zou zeggen: Wat een vervelende vriendinnen heb jij toch,maar dat is niet waar. Sammy is de liefste van de wereld,want ze gaf me de honderddubbele versie van Shorland,de cd van Moke.

Who cares? Die vrouw heeft met Leonardo DiCaprio gezoend! (En jaja: Ook mooi geacteerd…)

‘Zijn er nog mensen verliefd? Ja? Wat leuk, in Tiel!’
‘Willen jullie met mij trouwen? In Vegas,ja?’
‘In Tiel kan dat wel hxc3xa8? De ongecensureerde versie van Plattgefickt?’
‘Wat saai hier zeg,normaal vliegen de slipjes en behaatjes mij om de oren.’

Het publiek was saai ja. Maar Ellen was ongekend showvrouw en toch zo simpel. Alsof ze de was doet of een brood aan het kopen is bij de bakker. Een passievol mens die weet wat ze aan het doen is. Zou ze ooit saai,voorspelbaar en stom worden?

Interviewer: ‘En Ellen ten Damme? Is dat ook zo’n goede actrice?’
Jos Stelling: ‘Ellen? Jaaa El. El is een hele goede actrice. Maar ze is wat meer in de muziek gegaan.’

De toon suggereerde dat hij dat heel jammer vond. Ik vind dat niet jammer. Want vanavond ga ik lekker een optreden van "El" bekijken. Op Appelpop,de plek van mijn gothische puberteit.

Maar Jos Stelling mag haar best weer eens voor een film vragen. En dan mag zij ook best ja zeggen.